W wydaniu Gazety Wyborczej z dn. 12.11.2016 r. redaktor naczelna Szugarfrika Anna Michnikowska pisała o różnicach między cukrzycą typu 1, a cukrzycą typu 2. Poniżej treść artykułu.


Nie każda cukrzyca to wynik nadwagi i otyłości. Niewłaściwa dieta prowadzi do cukrzycy typu 2, całkiem jednak inne przyczyny leżą u podłoża cukrzycy typu 1. Choroby te są jednak często mylone.

Wspólną cechą obu schorzeń są podwyższone poziomy cukru we krwi. Jednak przyczyny są kompletnie inne, inne jest też leczenie i rokowania.

Cukrzyca typu 2

Cukrzyca typu 2 to najczęstsza postać cukrzycy, a liczba zachorowań z roku na rok rośnie. Mamy duży wpływ na to, czy choroba się rozwinie, czy nie, ponieważ głównym czynnikiem jej rozwoju jest niewłaściwa dieta i brak aktywności fizycznej. Na czym polega ta zależność? Insulina pełni w organizmie ważną funkcję – „odprowadza” cukier zgromadzony we krwi do komórek organizmu, gdzie jest on spalany i przetwarzany w energię. Bez insuliny cukier nie jest w stanie dostać się do komórki i mimo że krąży we krwi to organizm nie może go wykorzystać. Nadmiar tkanki tłuszczowej powoduje, że komórki są mniej wrażliwe na insulinę. Hormon jest nadal produkowany w organizmie, ale nie spełnia już tak dobrze swojej funkcji – tak rozwija się cukrzyca typu 2. Jeśli w odpowiednim momecie zmniejszymy ilość tkanki tłuszczowej (schudniemy), insulina z powrotem zacznie działać poprawnie, a widmo cukrzycy zostanie odsunięte. W przypadku cukrzycy typu 2 dieta i aktywność fizyczna obok leków doustnych są jedną z metod leczenia. Dopiero, jeśli nie przyniesie to pożądanych efektów, wprowadza się insulinoterapię.

Cukrzyca typu 1

Całkiem inaczej sprawa się ma z cukrzycą typu 1. Choroba zazwyczaj pojawia się w dzieciństwie lub wczesnej młodości (dlatego nazywaną ją kiedyś cukrzycą młodzieńczą) choć zdarzają się przypadki diagnozowania również w wieku powyżej 30. roku życia. Typowe objawy poprzedzające diagnozę to chudnięcie, wzmożone pragnienie i zmęczenie. Cukrzyca typu 1 jest chorobą autoimmunologiczną (wynikającą z autoagresji), oznacza to, że układ odpornościowy niszczy własne tkanki. W przypadku cukrzycy typu 1 zaatakowane zostają komórki trzustki produkujące insulinę. Insulina w ogóle przestaje być produkowana w organizmie. Jedyną formą leczenia jest podawanie hormonu z zewnątrz. Cukrzyca tyu 1 jest chorobą nieuleczalną.

Brak wiedzy w społeczeństwie na temat cukrzycy typu 1 powoduje, że chorzy spotykają się nierzadko z wykluczeniem i dyskryminacją. Poważnym problem jest to, że niektóre przedszkola nie chcą przyjąć dziecka z cukrzycą typu 1 do placówki, a nauczyciele odmawiają choremu uczniowi udziału w wycieczkach szkolnych. Strach przed wzięciem odpowiedzialności za chore dziecko wynika przede wszystkim z braku wiedzy na temat mechanizmu działania choroby. Krzywdzące są też stereotypy obarczające winą osobę z cukrzycą typu 1 za rozwój choroby „Masz cukrzycę? Na pewno jadłeś za dużo słodyczy!”. Cukrzyca typu 1 wynika z autoagresji – podobnie jak np. stwardnienie rozsiane (SM) czy choroba Hashimoto – a przecież nikt nie powie osobie z SM, że sama jest sobie winna, bo doprowadziła do rozwoju choroby.

Tags

You may also like...

0 thoughts on “”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *