Stan przedcukrzycowy

Pomiędzy zdrowiem a cukrzycą typu 2 istnieje etap przejściowy, zwany stanem przedcukrzycowym. O czym on świadczy, i w jaki sposób powinien zmienić styl życia pacjenta? Szacuje się, że stan przedcukrzycowy dotyczy ok. 5 mln Polaków. Choć sam w sobie nie wymaga leczenia i można powiedzieć, że jeszcze jest niegroźny, w większości przypadków przeradza się w cukrzycę typu 2. Ale to, czy cukrzyca faktycznie się rozwinie oraz po jakim czasie, w dużej mierze zależy od samego pacjenta.

Stan przedcukrzycowy określa się na podstawie poziomu glukozy we krwi na czczo. U zdrowego człowieka wynik ten powinien być dwucyfrowy i mieścić się w przedziale od 60 do 99 mg/dl. Jeśli wynik na czczo jest wyższy niż 126 mg/dl, mówimy już o cukrzycy. Wynik w przedziale 100-125 mg/dl wskazuje na nieprawidłowości, które wymagają pogłębionych badań. Wówczas wykonuje się test OGTT, czyli test tolerancji glukozy. Polegnieprawida on na zmierzeniu poziomu cukru przed, po godzinie i po dwóch godzinach od wypicia 75 mg rozpuszczonej w wodzie glukozy. Wynik trzeciego pomiaru, mieszczący się poniżej 140 mg/dl, oznacza nieprawidłową glikemię na czczo. Wartość między 140-199 mg/dl wskazuje na nieprawidłową tolerancję glukozy. Oba te zaburzenia dają podstawę do rozpoznania stanu przedcukrzycowgo. Wynik powyżej 200 mg/dl w teście OGTT oznacza cukrzycę. Aby mieć upewnić się, czy diagnoza jest prawidłowa, zaleca się dwukrotne zbadanie cukru na czczo. Jeśli obydwa wyniki świadczą o tym samym, uznaje się je za miarodajne. Przy czym „na czczo” oznacza co najmniej 8 godzin po ostatnim posiłku, warto wybierając się rano na badania nie przesadzać ze zbyt późną kolacją. Rutynowe kontrole pomiaru glukozy we krwi zaleca się każdemu, gdyż stan przedcukrzycowy nie daje żadnych objawów, widocznych „gołym okiem”. Według zaleceń Amerykańskiego Towarzystwa Diabetologicznego (ADA) osoby po 45. roku życia powinny badać się przynajmniej raz na trzy lata. Jeszcze częściej – raz do roku – powinny badać się osoby z tzw. podwyższonej grupy ryzyka.

 

Miej się na baczności!

Stan przedcukrzycowy to sygnał, że organizm przestaje sobie radzić metabolizmem cukrów, innymi słowy, że narasta zjawisko insulinooporności. W cukrzycy typu 2, szczególnie w początkowej jej fazie, trzustka wydziela nawet więcej insuliny, niż u zdrowego człowieka. Niestety tkanki organizmu są na tę insulinę mało wrażliwe. Jak to zmienić? Najlepszą metodą jest wysiłek fizyczny, który pomaga zredukować masę ciała (czynnik ryzyka stanu przedcukrzycowego i cukrzycy), ale sam w sobie też podnosi insulinowrażliwość. Warto też zwrócić uwagę na dietę. Posiłki bogate w węglowodany proste, do których metabolizmu potrzebne są duże ilości insuliny, będą nadmiernie obciążały i tak mocno przeciążoną trzustkę. Należy oprzeć swoją dietę na produktach o niskim indeksie glikemicznym (IG), bogatych w błonnik oraz białko pochodzenia zwierzęcego. Zmiana na talerzu oraz bardziej aktywny tryb życia pozwalają na długi czas odsunąć widmo cukrzycy typu 2.

Ryzyko stanu przedcukrzycowego zwiększa:

  • rodzinne obciążenie cukrzycą
  • nadwaga lub otyłość (BMI powyżej 25)
  • bierny tryb życia 
  • nadciśnienie tętnicze
  • choroby układu sercowo-naczyniowego
  • wysokie stężenie cholesterolu i triglicerydów
  • przebyta cukrzyca ciążowa
  • urodzenie dziecka o masie powyżej 4 kg

You may also like...

0 thoughts on “Stan przedcukrzycowy”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *